پنج نکتهی کوچک در نوشتن فارسی برای وب
جزئیاتی که سایتِ ترجمهشده را از سایتی که از آغاز برای فارسی طراحی شده جدا میکند.
پیشنویسی برای بازبینی؛ این نوشته هنوز منتشر نشده است.
بیشتر سایتهای دوزبانه در واقع سایت انگلیسیاند که فارسی داخلشان ریخته شده. در یک ثانیه معلوم میشود، معمولاً از روی یک چیز کوچک. این پنج چیز کوچک را حالا در هر صفحهی فارسیای که میسازم بررسی میکنم.
۱. هرگز نقطهی وسطچین
جداکنندهی · در متادیتای انگلیسی همهجا هست. در بسیاری از حروف فارسی تقریباً با صفرِ فارسی ۰ یکی است. بهجایش از ویرگول فارسی ، استفاده کنید.
۲. رقم فارسی در متن
در جملهی فارسی ۱۴۰۵، در جملهی انگلیسی 1405. شناسههایی مثل شمارهی سفارش یا نسخه لاتین میمانند، اما جدا میشوند.
۳. هر کلمهی لاتین را جدا کنید
نام یک محصول، یک ایمیل یا شمارهی نسخه وسط جملهی فارسی میتواند ترتیب کلمههای اطرافش را به هم بریزد. گذاشتنش داخل <bdi> (یا نویسههای جداساز یونیکد) جمله را به همان ترتیبی که نوشته شده نگه میدارد.
۴. بدون فاصلهی حروف، با ارتفاع خط بیشتر
فاصله دادن بین حروف، اتصالهای فارسی را میشکند. فارسی ارتفاع خط بیشتری هم از انگلیسی لازم دارد، برای متن اصلی حدود ۱٫۹ تا ۲، به خاطر ریتم عمودیِ نقطهها و دنبالهها.
۵. فونت جایگزین را آگاهانه انتخاب کنید
اگر فونت وب بارگذاری نشود، چه چیزی نمایش داده میشود؟ در بسیاری از سیستمها فونت پیشفرضِ جایگزین برای یک فهرست فونت لاتین، حروف عربیای دارد که هیچ شباهتی به طراحی شما ندارند. یک فونت جایگزینِ فارسیدان را خودتان در فهرست بگذارید.
هیچکدام سخت نیستند. فقط تا وقتی کسی که فارسی میخواند صفحه را باز نکند، دیده نمیشوند.